در برهه ای از تاریخ که مورخ مجیزگوی حاکم ستمکار است متهم و مجرم بودن شرافت دارد به شاکیان بی عمل و شاهدان خاموش، بی واسطه مورخ نمی توان تاریخ را شناخت همان مورخی که درگیر مسائل درونی خود بوده و نگارش او بی تاثیر از مناسبات اعتقادی، اجتماعی و فرهنگی وی نخواهد بود.