غم و شادی از یک جنس نیستن که بشه در کفه ترازو قرار بدیم چون جِرم غم به مراتب بیشتر از شادی است، وزین است و تحملش دشوار به همین دلیل اثرش تا مدتها ماندگار است شادی اما زود فراموش میشه و مهمان یکی دوروزه ماست اگر برای اینها و سایر عواطف و حسها واحدی برای اندازه گیری وجود داشت میشد فهمید که یک واحد از هر درد به مراتب سنگین تر از یک واحد لذت میتونه باشه.

 وقتی برای دوست، فرزند یا عزیزی موردی پیش میاد که همراه با درد هست شادی و لذت خود را فراموش میکنیم چون اون درد از لذت ما برتر و مهمتره یا ذهن ما اونو برتر میدونه.